Πρόκειται για το κομάτι που έρχεται πρώτο στον νού μου και το τραγουδώ σε κάθε ευκαιρία Γιώργη, να είσαι καλά
: )

kalo bradaki...!!!

Ενθυμούμενος την παλιά αυτή εκτέλεση σκέφτομαι πόση ομορφιά χάθηκε από αυτό το τραγούδι όταν δόθηκε σταθερός ρυθμός στις νότες.

Συχνά λοιπόν νέες εκτελέσεις εκτελούν και ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ πανέμορφα τραγούδια στην προσπάθεια να δώσουν μία δική τους νότα στην ερμηνεία αν και συχνά αυτό δεν είναι η πραγματικότητα αφού ομορφαίνουν κάποια ραγούδια όταν μεγάλοι ερμηνευτές προσδίδουν με την δική τους ταυτότητα μία άλλη οπτική η οποία είναι εξίσου όμορφη.

Στο συγκεκριμένο τραγούδι ο ακανόνιστος ρυθμός που άλλες φορές οι νότες ακούγονται γρήγορα και άλλες αργά, αποτελούν ουσιαστικά μία ομορφιά που χάθηκε από μεταγενέστερους ερμηνευτές οι οποίοι φυσικά έπρεπε να δώσουν μία χροιά της εποχής τους ικανή να ακούγεται και αφού η διαχρονικότητα μερικές φορές απαιτεί και τον εκσυγχρονισμό.